" Οι πραγματικοί αγωνιστές ξεχωρίζουν από τη χαλύβδινη θέλησή τους να παλεύουν στη σκιά και μέσα στις πιο σκληρές συνθήκες χτίζοντας καθημερινά λιθαράκι-λιθαράκι το αυριανό τους παντοδύναμο Κάστρο, το Κάστρο του Λαού, που μόνο αυτό μπορεί να τον οδηγήσει σε μάχες νικηφόρες. Σιδερένια θέληση και υπεράνθρωπη υπομονή και επιμονή είναι τα υλικά των γνήσιων λαϊκών αγωνιστών." Μίκης Θεοδωράκης

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ (γ) - του Μίκη Θεοδωράκη

Την εποχή της Γερμανικής Κατοχής ο στρατός μας ηττήθηκε και ο στρατηγός Τσολάκογλου που υπέγραψε την παράδοση, στιγματίστηκε για πάντα με το επίθετο «Κουίσλινγκ», δηλαδή συνεργάτης. Ο λαός μας δεν εξέτασε αν αυτή η υπογραφή, που σήμαινε την παράδοση της εθνικής μας ανεξαρτησίας σε ξένους, έγινε κάτω από συνθήκες ανωτέρας βίας και έκτοτε θεώρησε ότι όποιος συνεργάζεται με τον εισβολέα, είναι προδότης.


Από κει και πέρα και με εξαίρεση την περίοδο της μεγάλης πείνας στην Αθήνα, που οφειλόταν στο εμπάργκο που επιβλήθηκε για λόγους στρατηγικής από τους συμμάχους, η ζωή κυλούσε με στερήσεις αλλά θα λέγαμε «ομαλά». Το λέω αυτό για να μη φανταστεί κανείς ότι οι Ιταλοί και Γερμανοί στρατιώτες πυροβολούσαν και σκότωναν όποιον τολμούσε να κυκλοφορήσει.


Οι δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες, τα καταστήματα, οι
βιοτεχνίες, τα σχολεία, τα καφενεία αλλά και τα εστιατόρια, τα θέατρα, οι συναυλίες της ΚΟΑ με έργα Ελλήνων με δυο λόγια όλη η καθημερινότητά μας κατέβηκε μεν πολλά σκαλιά προς το χειρότερο λόγω της συστηματικής κλοπής των προϊόντων μας από τους κατακτητές, όμως εξακολούθησε να υπάρχει και να κινείται προσαρμοζόμενη στις δύσκολες συνθήκες. Ιδιαίτερα η Τέχνη εξακολούθησε να υπάρχει: τα Θέατρα, οι συναυλίες της ΚΟΑ με έργα Ελλήνων συνθετών, οι εκδόσεις με έργα Ελλήνων συγγραφέων, οι εκθέσεις ζωγραφικής και τα περίφημα «ταράτσεν πάρτυ» της νεολαίας...


Οι Γερμανοί από την πλευρά τους έκαναν ό,τι μπορούσαν για να γίνουμε σύμμαχοί τους (βλ. τους Γάλλους του Πεταίν) για ένα λόγο παραπάνω. Γιατί οι ηγέτες του Γ΄ Ράιχ και ειδικά ο Χίτλερ ήταν θαυμαστές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού! Γι' αυτό το λόγο άλλωστε διέταξε να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι αιχμάλωτοι στρατιώτες, σε αντίθεση με την πάγια τακτική των Γερμανών να κλείνουν σε στρατόπεδα τους αιχμαλώτους όλων των χωρών που νικήθηκαν πριν από μας.
Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Τρίπολη στα 1941, μας επιτάξανε δύο δωμάτια για να μείνουν δυο συνταγματάρχες. Ο ένας απ' αυτούς μιλούσε γαλλικά κι έτσι μπορούσαμε να κουβεντιάσουμε στις 20 μέρες που πέρασαν μαζί μας. «Από όλους τους λαούς», μας έλεγαν, «θαυμάζουμε μονάχα εσάς. Ελάτε μαζί μας και σας υποσχόμαστε ότι το βιοτικό σας επίπεδο θα γίνει ανώτερο από πριν». Όμως οι Έλληνες, τότε γνήσιοι και σκληροτράχηλοι», προτίμησαν να πεινάσουν κι ακόμα να πεθάνουν παρά να έχουν πάνω από το κεφάλι τους έναν ξένο κατακτητή.


Δεν δέχθηκαν να γίνουν «φρόνιμοι» (δηλαδή δειλοί και προσκυνημένοι όπως έγιναν κάποιοι άλλοι λαοί στην Ευρώπη που την εποχή που άλλοι σκοτώνονταν για την τιμή της πατρίδας, αυτοί έτρωγαν με χρυσά κουτάλια.


Είπαμε «ΟΧΙ» δυο φορές: Μία στην «Αλβανία» και μια στην Κρήτη. Αλλά και μετά, στην κατοχή και έχοντας από πάνω μας 20 Μεραρχίες της Βέρμαχτ και τα μπουντρούμια της Γκεστάπο και πάλι αυτός ο σκληροτράχαλος και περήφανος λαός ξαναφώναξε ένα νέο μεγάλο ΟΧΙ δημιουργώντας το Κίνημα της Εθνικής Αντίστασης, με αποτέλεσμα να βγει η χώρα μας από τη δοκιμασία βαρειά τραυματισμένη αλλά περήφανη. Γεγονός που φόρτισε τις επόμενες γενιές με ηθική δύναμη που ακόμα και σήμερα υπάρχει καταπιεσμένη στα έγκατα της ψυχής του κάθε Έλληνα.


Συγκρίνοντας τις δύο εποχές, εκείνη με τους ξένους εξουσιαστές ντυμένους στρατιωτικά και τη σημερινή με τους ίδιους ξένους, αυτή τη φορά με πολιτικά και γραβάτα, σκέφτομαι τι θα συνέβαινε τότε, αν στην Ελλάδα επικρατούσε η σημερινή κατάσταση με τις χιλιάδες Τσολάκογλου-Κουίσλινγκ, τους δεκάδες χιλιάδες συνεργάτες και οπαδούς κι ένα λαό βαθειά διχασμένο από εκείνους -τους Αριστερούς- που την εποχή εκείνη δεν ήταν μόνο ενωμένοι αλλά κατόρθωναν να ενώσουν τον ελληνικό λαό και να τον κάνουν μια γροθιά.


Εάν λοιπόν η σημερινή Ελλάδα βρισκόταν την εποχή εκείνη, στις τότε συνθήκες, είναι σίγουρο ότι μετά τη νίκη των συμμάχων, θα έβγαινε από τη δοκιμασία χορτασμένη μεν, βεβηλωμένη δε στον αιώνα τον άπαντα.


Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά που αποδεικνύεται ιστορικά. Ότι δηλαδή οι λαοί που συνεργάστηκαν έστω δουλικά με το Γ΄ Ράιχ, όχι μόνο δεν υπέφεραν οικονομικά αλλά τουναντίον το επίπεδο της ζωής τους παρέμεινε υψηλό.
Ενώ σήμερα λαοί όπως ο δικός μας, του οποίου οι εγχώριοι εξουσιαστές συνεργάζονται πιστά και δουλικά με το Τέταρτο Ράιχ, είναι καταδικασμένοι σε ανεργία, εξαθλίωση, πείνα, που οδηγούν σε πλήρη ηθική και βιολογική εξόντωση.
Υπήρχε όμως και μια άλλη διαφορά. Στη Γαλλία λ.χ. του Πεταίν δεν διανοήθηκαν να κάνουν εκλογές, γιατί ως φαίνεται διέθεταν έστω και έναν ελάχιστο αυτοσεβασμό και σκέφτηκαν πόσο τραγικά γελοίο είναι να καλείς ένα Λαό να ψηφίσει σε συνθήκες κατάλυσης της Εθνικής Κυριαρχίας.


Όμως οι δικοί μας πολυπληθείς Πεταίν, φαίνεται ότι δεν διαθέτουν ίχνος αυτοσεβασμού, ώστε δεν διστάζουν να μιλούν ακόμα και για εκλογές, όταν οι ίδιοι έχουν υπογράψει με τέσσερα χέρια την παράδοση της Εθνικής μας Κυριαρχίας.
Και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους Τσολάκογλου του χθες και του σήμερα: Ότι εκείνοι αναγκάστηκαν να γίνουν «Κουίσλινγκ», ενώ οι τωρινοί προδίδουν την πατρίδα τους μόνο από μωροφιλοδοξία και συμφέρον.
Και έτσι θα μείνουν στην Ιστορία...


Αθήνα, 26.3.2012


Μίκης Θεοδωράκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Για αυτούς που πρώτη φορά ασχολούντε με το ίντερνετ και δεν ξέρουν ακόμα πως να γράψουν ένα σχόλιο ή πως θα αναρτήσουν το άρθρο τους να τους ενημερώσουμε ότι δεν είναι και τόσο δύσκολο αυτό.

ΓΙΑ να σχολιάσω:
Γράφω το κειμενό μου ( φροντίζω να μην είμαι εκτός θέματος. Δηλαδή π.χ. δεν γράφω κάτω από ένα άρθρο με θέμα το σκοπιανό για το τι θα γίνει αν γίνουν εκλογές και ποιά η θέση της Κίνησης. Αν θέλω να ρωτήσω για αυτό, πάω στις ετικέτες ,βλέπω αν υπάρχει τέτοιο θέμα και αν ναι τότε σχολιάζω εκεί.Αν πάλι δεν υπάρχει, τότε στέλνω την ερώτησή μου στο zimosispithas@gmail αρθογραφώντας αν θέλω και το δικό μου σκεπτικό ώστε να προβληματίσω για να ανοίξει έτσι ένας διάλογος.
Αν υπάρχει θέμα και θέλω να σχολιάσω, τότε γράφω το σχόλιό μου στο κουτάκι που είναι γιά αυτό τον σκοπό και επιλέγω εκεί που λέει:

Υποβολή σχολίου ως: επιλογή προφίλ ( το ανοίγω )
1) αν έχω GMAIL ( λογαριασμός google ) και μετά θα με πάει να δώσω τα στοιχεία μου και αφού τα δώσω θα μου επιτρέψει να υποβάλω το σχόλιό μου.

2)LiveJournal (για αυτούς που έχουν τέτoιο λογαριασμό )

3) WordPress (για αυτούς που έχουν τέτoιο λογαριασμό )

4) TypePad (για αυτούς που έχουν τέτoιο λογαριασμό )

5) AIM (για αυτούς που έχουν τέτoιο λογαριασμό )

6) open ID (για αυτούς που έχουν τέτoιο λογαριασμό )

7) Όνομα/διεύθυνση URL ( ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ) βάλε απλώς ένα όνομα και τίποτα άλλο.Πάτα συνέχεια και Πάτα δημοσίευση σχολίου.Μετα θα σου ανοίξει ένα παράθυρο και θα ζητήσει να πληκτρολογήσεις μια λέξη, στα αγγλικά ( επαλήθευση λεκτικού κειμένου ) Πληκτολογισέ την και Πάτα συνέχεια και το σχόλιό σου έχει δημοσιευτεί.

8) Ανώνυμος/η ( ΔΕΝ ΤΟ ΠΡΟΤΕΊΝΟΥΜΕ ) Αν το επιλέξεις δεν θα μπορείς να βάλεις το όνομά σου.
Πάτα δημοσίευση σχολίου.Μετα θα σου ανοίξει ένα παράθυρο και θα ζητήσει να πληκτρολογήσεις μια λέξη, στα αγγλικά ( επαλήθευση λεκτικού κειμένου ) Πληκτολογισέ την και Πάτα συνέχεια και το σχόλιό σου έχει δημοσιευτεί ΑΝΩΝΥΜΑ

ΑΥΤΑ
και αν χρειαστήτε βοήθεια μην διστάσετε να μας ρωτήσετε στο spithakentroathinas@yahoo.gr.com